Günəşim mənim

Astrid Lindqrenin maraqlı hekayələrindən biri.

Tanatos Mehmanxanası

Andre Morua, Elbefdə dünyaya gəlibdir və Ruanın Pierr Kornell Lisesində təhsil almışdır[2],ki hər ikisidə Normandiyada yerləşir. Morua Ernest Herzoq, bir yəhudi tekstil istehsalçısı və Alis (Levi-Rüeff) Herzoqun oğlu idi.

Körpüdəki qoca

Yolun kənarında qoca bir kişi oturmuşdu. Əynində tozlu paltar, gözündə polad sağanaqlı eynək var idi. Yanındakı ponton körpüdən kişilər, qadınlar, uşaqlar və onlarla birgə atlar, arabalar və yük maşınları keçirdi. Qatırların çəkib apardığı arabalar körpünün qurtaracağında ləngər vurur və sonra əsgərlərin köməyi ilə yollarına davam edirdilər. Yük maşınları asta-asta irəliləyir, yan-yörəsindəki kəndlilərsə ayaqları topuğa qədər toz-torpağa batmış halda ağır-ağır körpünü keçirdilər. Qoca isə qımıldanmadan bayaqkı yerində oturmuşdu. Onun bir addım belə atmağa heyi qalmamışdı.

Təmiz işıqlı yer

Amerikan yazıçısı Ernest Miller Heminquey Çikaqo yaхınlığındakı Ouk-Park şəhərciyində doğulmuşdu. Ailədə altı uşaqdan ən böyüyü idi. Anası opera müğənnisi, 1928-ci ildə həyatına intiharla son qoyan atası isə həkim olmuşdu.Orta təhsilini başa vurduqdan sonra cəbhəyə getmək istəsə də, gözlərində problem yarandığından arzusuna çatmamışdı. Bir müddət Kanzasda çıхan "Star" qəzetində çalışdıqdan sonra könüllü dəstənin tərkibində Avropaya, Birinci Dünya müharibəsi cəbhələrinə yollana bilmişdi. Amerika Qırmızı Хaçının sürücüsü kimi hərbi əməliyyatlarda iştirak etmiş, ayağından yaralanmışdı. İgidliyinə görə İtaliyanın iki hərbi medalı ilə təltif olunmuşdu. On il sonra yazacağı "Əlvida, silah" (1929) romanındakı bir sıra hadisə və personajları şəхsən görüb müşahidə etmişdi.