Qədim zamanlarda Nardaran qalasının yaxınlığında Piri baba və onun nəvəsi Əhməd yaşayırdı. Piri baba bağban idi.

İlin son günü idi. Hava çox soyuq idi. Sıyıq sıyıq qar yağırdı. Axşam olmaq üzrə idi. Çöldə başı açıq, ayaqyalın kiçik bir qız gedirdi. Səhər evdən çıxarkən ayağında anasının köhnə bir ayaqqabısı vardı. Amma ayaqqabılar böyük gəlirdi. Qarda gedərkən salıb itirmişdi. İndi kiçik qızın ayaqları soyuqdan göyərmişdi. Əlindəki kibritləri satmağa çalışırdı. Lakin səhərdən bəri bir qutu belə sata bilməmişdi. kibrit satan yoxsul qızSoyuqdan donmaq üzrə idi. Qarnı çox acmışdı. Evlərdən xoş ətirli yemək qoxuları gəlirdi. Kiçik qız, kibrit sata bilmədiyi üçün evə gedə bilmirdi. Çünki atası çox qızacaqdı. Onsuz da evləri də küçələrdən daha isti deyildi. Qızcığaz bir evin küncünə büzüşərək oturdu. O qədər üşümüşdü ki, bir kibrit yandırıb isinməyi düşündü.

Qurbanın kənddə gözlənilmədən Əsədin yerinə briqadir təyin edilməsi və evə böyük bir hay-küylə, qürurla gəlməsi həyat yoldaşı Qəndəfi həm təəccübləndirir, həm də daxili bir narahatlığa salır. Bu gözlənilmədən gələn vəzifə dəyişikliyi kənd mühitindəki gizli, kəskin daxili münaqişələri, qısqanclıqları və insanlar arasındakı incikliyin pərdəarxasını üzə çıxarır. Müəllif zahiri bəzəklərdən qaçaraq, sadə kənd adamlarının vəzifə, nüfuz və mənəvi dəyərlər qarşısındakı psixoloji durumunu, səmimi duyğularını və xarakterlərin toqquşmasını bütöv bir bədii lövhə ilə usta şəkildə ifşa edir.

Biri vardı, biri yoxdu. Allahdan başqa heç kim yoxdu. Bir pinəçi Məhəmməd vardı. Bu Məhəmməd nə qədər əlləşərdi, gündə bir abbası qazancı olardı. Öz züryəti də yoxdu. Bir arvadıydı, bir də özü. O, bir abbasını da evə gələndə verərdi soğan-çörəyə, gətirib yeyərdilər. Başqa heç bir şey almazdı. Bu şəhərdə də bir lotu vardı. Bu lotunun bir çəkməsi vardı, bunu gətirdi verdi Məhəmmədə ki: – Bunu yama. Neçəyə yamayacaqsan? Məhəmməd dedi: – Gündə nə qədər yamaq yamıyam, bir abbası nəfim olar. Dedi: – Mən iki abbası verərəm, yama! Məhəmməd, bir abbasıynan nə təhər dolanırsınız? Məhəmməd dedi: – Nə bilim, onu evə gedəndə verirəm soğan-çörəyə, aparıram, yeyib-dolanırıq. Lotu öz-özünə dedi ki, gedim görüm bunun arvadı nə cür adamdı. Axşamçağı pulu verdi, çəkməni alıb geyindi gəldi Məhəmmədin evinə. Baxdı gördü bunun arvadı göyçək, şücahətdi bir adamdı.

Kərpic kəsən qoca yaşamaq üçün vicdanlı olmağın yollarını başa salır