Dünya ədəbiyyatının ünlü simalarından olan O.Henri, daha çox, hekayələr ustası kimi məşhurdur. Çox ağır bir həyat yaşayan yazıçı dünyasını erkən dəyişsə də, özündən sonra adını əbədi olaraq yaşadacaq on cildlik bir irs qoyub getmişdir. Onun əsl adı Uilyam Porterdir

Baba lap qocalmışdı. Ayaqları gücdən düşmüşdü, gözlərinin işığı getmişdi, dişləri tökülmüş və qulaqları da ağır eşidirdi. Yediyi zaman xörək ağzından tökülürdü.

Dünya görmüş aşçı çıxdı mitbaxdan: Bir məzar üstündə verməyə ehsan. Siçandan qorusun deyə ərzağı, Pişiyə tapşırdı yağlı mitbağı. Dönərkən gördü ki, bulaşıb hər yan, Fəsəli yeyilmiş, bucaqda Məstan Bir masa altında çox qımıldanır, Ötürür toyuğu, hey mırıldanır. Elə ki, mətləbi aşçı anladı, Xeyirsiz Məstanı belə danladı:

Cavan Əhməd on sənə idi ki, öz arvadı Güləndamla yaşayırdı. Güləndam Əhmədin həm arvadı, həm əmisi qızı idi. Bunları beşikdə ikən bir-birinə nişanlamışdılar. Əmi qızı və əmi oğlu xeyli mehriban dolanmaqda idilər. Bu on sənənin müddətində bircə dəfə də olsun aralarında nə inciklik və nə də bir dürüşt danışıq olmamışdı. Bunların bircə qəmləri var idi: övladları olmurdu. Bu övladsızlıqları hamıdan artıq onların ata-analarına təsir edirdi. Anası qızının neçə pirə və ocağa aparmışdı. “Altıbarmaq” seyidə əlli manat verib dua yazdırmışdı. Amma bunların heç birisi bir nəticə bağışlamamışdı. Axırda oğlanın anası dedi: - Mən oğlumu sonsuz qoya bilmərəm; gedib ona döşü südlü arvad alacağam. Bəlkə oğlumun övladı ola.

Aşıq Valeh o qədər qocalmışdı ki, neçə-neçə yüz illər karvanını yola salmış, budaqlarının bir çoxu qurumuş, bəziləri qaralıb kösəyə dönmüş və başına tarixdən əvvəlki ildırımlar düşmüş qocaman bir çinara oxşarı vardı...