Roman 1980-ci illərin ortalarında, İstanbulda yaşayan lisey şagirdi Cem Çelikin hekayəsi ilə başlayır. Atası siyasi səbəblərdən ailəni tərk etdikdən sonra Cem, universitetə hazırlaşmaq üçün pul qazanmaq məqsədilə İstanbul yaxınlığındakı Öngörən qəsəbəsinə gedir. Orada qədim üsullarla su quyusu qazan Mahmud ustanın yanında köməkçi (şagird) işləməyə başlayır. Mahmud usta Cemin həyatında itirdiyi ata fiqurunu əvəz edir; ona həm işi öyrədir, həm də mənəvi atalıq edir.Öngörəndə Cem qəsəbəyə gələn gəzərgi teatr truppasının üzvü olan, özündən yaşca böyük, sirli və cazibədar Qırmızı saçlı qadına (Gülcihan) aşiq olur. Cem bu qadınla unudulmaz bir gecə keçirir. Ertəsi gün quyu qazarkən bədbəxt hadisə baş verir: quyunun dibindəki Mahmud ustanın üzərinə ağır fırlanma çarxı düşür. Cəb quyunun dibindən ustanın səsinə cavab ala bilməyəndə onun öldüyünü düşünür. Qorxu və günahkarlıq hissi içində ustanı orada qoyaraq İstanbula qaçır.

Azərbaycan Tarixi 11 ci sinif

Bir kәndlinin bibәr boyda, bapbalaca bir oğlu oldu. Uşaq dünyaya gәlәn kimi danışdı, yeridi. Anası uşağın adını qoydu Yarıqulaq. Bir gün ana qatıq çalanda kasa çatladı. Ana çatlayan yerә gil sürtdü, dedi: — Oğlum yaxşı oğuldur, gözәldir, amma әlindәn bir iş gәlmir, kasamız çatlayıb, onu yapışdıra bilmir! Yarıqulaq anasının sözünü eşitdi, qanı qaraldı. Xәlәtinin әtәklәrini qurşağına keçirtdi, qoca dulusçunun evinә getdi. Dulusçu Ata onu özünә şagird götürdü. Onlar ata-bala kimi meһriban dolanırdılar. Usta böyük küpәlәr qayırırdı. Yarıqulağın әlindәn isә lap balaca dibçәklәr çıxırdı. Kәnd uşaqları onlara baxmaqdan doymurdu. Usta bir һәftәdә qayırdığı küpәlәri bazar günü arabaya yığdı, gedәndә Yarıqulağa dedi: — Bunları aparım satım, tacir Qurbanbaya iyirmi beş tәnqә borcum var, borcumu qaytarım.

İstedadlı qadın yazıçılarımızdan olan Ələviyyə Babayeva çoxsaylı roman, povest, hekayələr müəllifidir. O həmçinin L.Tolstoy, İ.Turgenev, A.Çexov, V.Astafyev, V.Polova, Y.Sotkin, Qaydar, A.Zaqers, Astafayev və s. kimi görkəmli sənərkatların əsərlərini dilimizə çevirmişdir. Onun imzası 1936-cı ildə çap etdirdiyi “İki həyat” hekayəsilə tanınmağa başlandı. Müəllifin “Mənim müəllimim” adlı ilk kitabı isə 1950-ci ildə “Uşaq gənc nəşr” də çap olundu. Sonra müəllifin birbirinin ardınca “Hekayələr”, “Tək ağac”, “Kənd yolları”, “Payızda”, “Yenə bahardı”, “Tut ağacı”, “Süsən sünbül”, “Hörüklər”, “Adamlar və talelər”, “Hardasan, dost, harda”, “Əlvida”, “Dəli Sona” “Son döngə” və s. əsərləri işıq üzü gördü. O, cəmiyyətin ictimai-siyasi mənzərəsi ilə yanaşı, insan qəlbini, mənəviyyatını əsərlərində işıqlandırırdı və müasir dövrünün həqiqətlərini, reallığını doğru-dürüst əks etdirirdi

Gecə qatarla yol getməkdən Sabitin zəndələn-zəhləsi gedirdi, çünki qaranlıq dar kupedə uzananda iri bir qəbir gəlib dururdu gözlərinin qabağında və Sabit səhərəcən çimir eləyə bilmirdi. Stansiyada adam az idi. Vaqona oxşayan bircə uzun bina vardı burda. Sabit çölü içindən işıqlı olan bu binada xeyli aralıda, skamyada tək-tənha oturub siqaret çəkirdi və burda adda-budda gəzişən cavanların gözlərinə görünməməyə çalışırdı. Bu rayon cavanlarının pis bir xasiyyətləri vardı: tanımadıqları adamın üzünə elə zəndlə baxırdılar ki, adam başını soxmağa yer axtarırdı. Sabit çəkinirdi onlardan. Bircəciyi gördümü – bəsdi – o birilərini də duyuq salacaqdı: «Əyə, sən öləsən, Sabit Mirzədi bu. Artist… Kinoda oynayır ha…» Vəssalam! Yığışacaqlar Sabit Mirzənin başına, qoymayacaqlar fikirləriylə təkbətək qalsın, siqaretin arın-arxayın, çəksin, yan-yörəyə gözləri dolusu baxsın…