Qədim zamanlarda Şimali Afrika yaşıl meşələrlə və gur çaylarla dolu cənnət kimi bir məkan olur. Burada yaşayan insanlar ilk dəfə yalan danışmağa başlayanda, Yaradan onları cəzalandırmaq üçün bir qanun qoyur: yer üzündə deyilən hər yalana görə göydən bir qum dənəsi düşəcək. İnsanlar əvvəlcə qorxsalar da, zamanla kiçik qum dənələrini önəmsəmir, yalan, xəyanət və müharibələri artırırlar. Nəticədə göydən tökülən qum dənələri milyardlara çataraq çayları qurudur, meşələri udur və bərəkətli torpaqları dünyanın ən böyük səhrasına — Saxaraya çevirir. Heç bir pisliyin izsiz qalmadığını göstərən hekayə, insan əlləri ilə yaradılan ekoloji və mənəvi fəlakəti simvolizə edir.

Onun adı Beliza Krepuskulario idi, amma bu adı ona nə xaç suyuna çəkəndə, nə də anasının istəyi ilə qoymuşdular. O, adını özü axtarıb tapmış, özü özünə yaraşdırmışdı. Onun işi söz satmaq idi. Ən ucqardakı soyuq bölgələrdən ən isti sahillərə qədər bütün ölkəni gəzir, yarmarkalarda, bazarlarda özünə yer eləyir, günəşdən, yağışdan qorunmaq üçün dörd dirəyi torpağa sancıb kətan kölgəliyini yerə sərir və müştərilərini qəbul edirdi. Təklif etdiyi məhsulların tanıtıma ehtiyacı yox idi, o qədər gəzmişdi ki, hamı onu tanıyırdı. Hətta hər il yolunu gözləyənlər vardı; qoltuğuna vurduğu düyünçəsi ilə kənddə görünən kimi, camaat çadırının qarşısında növbəyə dururdu. Qiymətləri həmişə sərfəli olardı. Beş sentavoya əzbərdən bir şeir oxuyardı, altıya yuxuların keyfiyyətini yaxşılaşdırardı, doqquz sentavoya sevgi məktubları yazar, on ikiyə barışmaz düşmənlər üçün təhqirlər fikirləşərdi.

Bir vaxtlar iki bacarıqlı oğru yaşayırdı. Onlar bir-birinə sədaqət andı içib, qazandıqları hər şeyi yarı bölməyə qərar vermişdilər.Günlərin birində onlardan biri çox nadir və qiymətli bir əşya — kralın tacını oğurlamaq qərarına gəlir. O, sarayın ən qorunan hissəsinə daxil olub bacarıqla tacı ələ keçirir, lakin çıxarkən təsadüfən padşahın ayaqqabısını da götürür. İkinci oğru dostunun bu hərəkətinə təəccüblənib soruşur: "Tacı başa düşdüm, bəs padşahın ayaqqabısını niyə oğurladın?" O, cavabında bildirir ki, məqsədi səhər tezdən padşahı məsxərəyə qoymaqdır.Səhər oyanan padşah tacının yerində olmadığını və ayaqqabılarından birinin oğurlandığını görür. İkinci oğru isə xalqın arasına qarışıb qışqırmağa başlayır: "Ey camaat, padşahınız o qədər acizdir ki, tacını oğurlayan oğru onun ayaqqabısını belə qoyub getməyə macal tapmayıb!" Xalq bu sözlərə gülüşür, padşah isə xəcalət çəkir.

Ümumtəhsil məktəblərinin 4-cü sinfi üçün "Həyat bilgisi" fənni üzrə DƏRSLİK

Əsərdə Adalmina adlı kiçik bir şahzadə haqqında danışılır. Ona sehrli bir mirvari (inci) hədiyyə edilir. Bu mirvari sahibinə mükəmməl gözəllik, zəka və var-dövlət bəxş edir. Amma eyni zamanda Adalmina təkəbbürlü və eqoist olur, təvazökarlığını itirir. Bir gün mirvari itir və o, hər şeyini – gözəlliyini, ağlını, sərvətini – itirərək sadə bir qız kimi qalır. Lakin bu vəziyyətdə həqiqi xoşbəxtliyi, mehribanlığı və sevgini tapır. Nəhayət, məlum olur ki, mirvarinin əsl sehrli gücü insanın qəlbindəki saflıq və təvazökarlıqdır.