Hekayə kosmik məkanda, ölümcül xərçəng xəstəliyindən əziyyət çəkən Kerrin (Carr) daxilində oturduğu döyüş kreslosunda dəhşətli ağrılar içində qıvrılaraq növbəti ağrıkəsici həbi udması ilə başlayır. Onsuz da öləcəyini bilən Kerr, bəşəriyyəti və kainatdakı bütün canlıları yox etmək üçün proqramlaşdırılmış nəhəng, şüurlu qatil kosmik gəmi-robotun (Berserkerin) qarşısına silahsız çıxmaq kimi intihar xarakterli bir missiyanı könüllü qəbul edir. O, kiçik kosmik gəmisi ilə bu nəhəng qəsbkarın soyuq metal dəhlizlərinə daxil olur və robotun daxilindəki digər mexaniki qurğuların, skanerlərin nəzarəti altında maşınla "sülh və məhəbbət" haqqında bənzərsiz bir dialoqa başlayır. Kerr soyuq maşın məntiqinə qarşı canlı hüceyrələrin və həyatın necə ali bir möcüzə olduğunu əsas gətirərək, onu Yeri məhv etmək fikrindən daındırmağa çalışır. Robot onun arqumentlərini dinləyir, planetə toxunmayacağını bildirir və Kerri sərbəst buraxır. Lakin sonradan məlum olur ki, amansız kosmik maşın əslində heç bir sülh bağlamayıb; o, sadəcə insan biologiyasını tanımadığı üçün Kerrin bədənindəki bütün hüceyrələri məhv etmək məqsədilə onun orqanizminə gizlicə öldürücü şüalar yeridib.

"Niyə donuzların buynuzları yoxdur" nağılı, heyvanların təbiətdəki fiziki xüsusiyyətlərinin mənşəyini lovğalıq, acgözlük və cəza motivləri ilə izah edən klassik bir etioloji heyvan nağılıdır.Nağılın süjetinə görə, qədim zamanlarda donuzların başının üstündə çox gözəl, şaxəli və möhkəm buynuzları varmış. Lakin donuz öz buynuzları ilə lovğalanaraq meşədəki digər heyvanları incidir, yerə tökülən palıd qozalarını və kökləri qazıb yeyərkən acgözlük nümayiş etdirirmiş. Bir gün o, digər heyvanların payını da əllərindən almaq üçün buynuzları ilə torpağı daha dərindən eşməyə və hər kəsə meydan oxumağa başlayır. Onun bu təkəbbürünə və acgözlüyünə qəzəblənən Meşə Hökmdarı donuzu cəzalandırmaq qərarına gəlir.

Bir sabah Kamal tezdən yuxudan durub, adəti üzrə, evlərinin yaxınlığındakı təpəyə çıxmışdı. O, ətrafa tamaşa edirdi. Orada, aşağıda göz işlədikcə düzənliklər, sıx meşələr, gümüş kəmər kimi parlayan çaylar, məxmər çəmənlər görünürdü. Dərələrdən yüngül duman ucalır, ucaldıqca, sanki, göydə əriyib yox olurdu. Göy üzündə bir dəstə qaraquş qanadlarını geniş açaraq halay vurub hərlənirdi...

Kənddə, tanışlarımdan birinin evində Mirzə Qulamla tanış oldum. O, şəhərdən gəlmişdi. Deməyinə görə, istəkli dostunun ailəsilə bir yaylaq yerinə getmək istəyirdi. Onu vəkil eləmişdi ki: "Get, yer seç, ev tut, mənə xəbər ver!" Nədənsə Mirzə Qulam mənə çox hörmət eləyirdi. İlk tanışlığımız olsa da, uzun illərin dostu, yaxın qohum kimi danışırdı. Mən onun hər sözünə "bəli" deyirdim, lakin söhbətimizi uzatmaq istəmirdim. O, yəqin bunu hiss etmişdi. Səsini dəyişdi, mənə yaxınlaşıb, yavaşcadan dedi:

Olqa Navoya Tokarçuk 29.01.1962-ci ildə doğulan məşhur polyak nasiri, şairi, dramaturqu və esseçisidir. 2018-ci ildə nüfuzlu Buker və ədəbiyyat üzrə Nobel mükafatlarına layiq görülüb. Nənələrindən biri ukraynalı olan O.Tokarçuk Sulexuv şəhərində doğulub, Varşava Universitetindən psixoloq diplomu alandan sonra Valjbixdə bir müddət psixoterapevt kimi işləyib. Hazırda Vrotslav şəhərində yaşayır. Şeirlər kitabıyla ədəbiyyata gələn Olqa 1993-cü ildə “Kitab adamlarının yolu” adlı ilk romanını çap etdirib. 2008-ci ildə işıq üzü görən “Ora-bura qaçanlar” romanı ədəbi mühitdə böyük əks-səda doğurub və əsər Polşanın nüfuzlu ədəbi mükafatı “Nike”yə layiq görülüb. 10 illik aradan sonra həmin əsər ona Polşa yazarları arasında ilk dəfə Buker ödülünü də qazandırıb. 2013-cü ildə Tokarçuk “Vilenitsa” ədəbi ödülünü alıb. Ötən il isə “Ölülərin sümükləri üstdən keç kotanınla” romanı ilə onun adı Bukerin növbəti qısa siyahısına düşüb. Əsərləri dünyanın bir çox dillərinə çevrilən yazar Nobel alan sayca beşinci polyak yazar kimi adını artıq tarixin səhifələrinə yazıb.