Qədim zamanlarda Nardaran qalasının yaxınlığında Piri baba və onun nəvəsi Əhməd yaşayırdı. Piri baba bağban idi.

Çingiz Abdullayevin "Saturnun tövbəsi" romanı, keçmişini geridə qoyub tamamilə yeni bir həyata başlamaq istəyən peşəkar killerin psixoloji və kriminal dramından bəhs edən dinamik bir siyasi-kriminal detektivdir. Əsərin baş qəhrəmanı, müəllifin digər məşhur romanlarından da tanınan, vaxtilə Rusiyanın ən təhlükəli və amansız gizli qatili olmuş "Solaxay" ləqəbli Aleksey Voronindir. O, qanlı keçmişini unutmaq üçün etibarlı, nüfuzlu və zəngin bir amerikalı iş adamı maskası altında gizlənərək "istefaya çıxır". Lakin cinayət dünyasından tamamilə qopmağın qeyri-mümkün olduğunu anlayan Voronin, heç gözləmədiyi bir anda rus mafiyasından yeni bir ölüm "sifarişi" alır və kölgədən çıxaraq yenidən ölümcül oyuna girməyə məcbur edilir. Müəllif romanın fəlsəfi nüvəsini qədim Roma mifologiyasında öz övladlarını yeyən qəddar zaman və məhsuldarlıq tanrısı Saturnun alleqoriyası üzərində qurur. Bu metafora vasitəsilə Çingiz Abdullayev təkcə kriminal yeraltı dünyanı deyil, həm də ailədaxili münasibətlərdəki qorxulu bir sosial problemi – ayrılan valideynlərin övladlarına aşıladığı nifrəti və bu nifrətin gətirdiyi qaçılmaz faciələri işıqlandırır. Voronin yeni tapşırığı icra etdikdən sonra dərk edir ki, o, bu amansız şahmat taxtasında sadəcə bir ovçu deyil, həm də izi itirmək istəyən sifarişçilər tərəfindən aradan götürülməsi planlaşdırılan növbəti qurbandır.

Bu qədim nağılın bizə pıçıldadığı bircə söz var: Mütləq axırda yaxşılar qalib gələcək.

Baharın orta ayı idi. Şəhərin kənarında olan böyük bir bağçada hər yerdə olan kimi, ağaclar göyərib yarpaq açmışdı. Bu bağ dövlətli adamın deyildisə də, lakin sahibi Aslan çox çalışqan olduğu üçün, hər gün öz ruzusunu qazanıb külfəti ilə bahəm bəxtiyar yaşayırdı. Aslan bağ-çaya çox qulluq etdiyi üçün, bağ şəhərin bütün başqa bağlarından gözəl idi. Hər tərəfdə ağaclar, sərvlər, çinarlar, alma, armud, gilas ağacları qayda və nizam ilə əkilib, aralarında alçaq göy ot bitmiş idi. Bağçanın ortasında bir hovuza dörd balıq buraxılmışdı ki, durulduğundan nur kimi parlayan suyun arasında cəld hərəkətləri ilə şad üzürdülər. Suyun zərif şəfəqləri hovuzu əhatə edən yaşıl ağacların üstünə düşüb keçəndə, ildırıma bənzədiyi üçün, bu lətafətə tamaşa edəni qüvveyi-bərqiyyə kimi mütəəssir edirdi. Ağaclarda cürbəcür güllər açılıb səhneyi-asimana baxıb gülürdü. Xəfif əsən hava ney kimi bülbülani-xoşəlhanın həzin nəvasına qatışıb, mahir bir musiqişünasın belə çala bilməyəcəyi lətif havalar çalırdı.

Adsız bir riyaziyyatçı və ixtiraçı (Zaman Səyyahı) öz laboratoriyasında dördüncü ölçüdə hərəkət etməyə imkan verən bir maşın hazırlayır. O, bu cihazla gələcəyə — bizim eranın 802 701-ci ilinə səyahət edir. Səyyah gələcəkdə bəşəriyyətin inkişaf edib ucalacağını gözləsə də, tamamilə fərqli və acınacaqlı bir mənzərə ilə qarşılaşır. İnsan nəsli yerüstündə yaşayan zəif, qayğısız, tənbəl Eloylar və yeraltında yaşayan, qaranlıqdan qorxan və vəhşi heyvanabənzər Morloklar olmaqla iki tam fərqli sinfə bölünmüşdür. Səyyah öz zaman maşınını itirdikdən sonra bu təhlükəli gələcəkdə sağ qalmaq və öz dövrünə qayıtmaq üçün yollar axtarmağa başlayır.