Qədim zamanlarda Şimali Afrika yaşıl meşələrlə və gur çaylarla dolu cənnət kimi bir məkan olur. Burada yaşayan insanlar ilk dəfə yalan danışmağa başlayanda, Yaradan onları cəzalandırmaq üçün bir qanun qoyur: yer üzündə deyilən hər yalana görə göydən bir qum dənəsi düşəcək. İnsanlar əvvəlcə qorxsalar da, zamanla kiçik qum dənələrini önəmsəmir, yalan, xəyanət və müharibələri artırırlar. Nəticədə göydən tökülən qum dənələri milyardlara çataraq çayları qurudur, meşələri udur və bərəkətli torpaqları dünyanın ən böyük səhrasına — Saxaraya çevirir. Heç bir pisliyin izsiz qalmadığını göstərən hekayə, insan əlləri ilə yaradılan ekoloji və mənəvi fəlakəti simvolizə edir.

Amerika hindularının həyatına böyük maraq göstərən C.F.Kuper bu romanda Nataniel Bampo ilə yanaşı, cəsur, mərd, igid hindu obrazlarına xüsusi yer ayırır. Belə ki, bu əsərdə başdan-başa romantik səciyyə daşıyan hindu aləminin arxada qalması, ayrı-ayrı hindu qəbilələrinin (delavarlar, quronlar və s.) bir-biri ilə və Amerikada hökmranlıq etmək uğrunda mübarizə aparan ingilis və fransız ordularının öz aralarında müharibə etmələri, nəhayət bütün bu tarixi və siyasi hadisələrin fonunda ağdərili Şahingözün (Natti Bamponun) və onun qırmızıdərili dostu hindu Çinqaçkukun, onun oğlu Unkasın, polkovnik Munronun, onun qızları Alisa və Koranın, mayor Dunkanın və bir sıra başqa qəhrəmanların həyatı və onların başlarına gələn macəralar təsvir olunmuşdur.

Bir gün kasıb kəndlinin komasına kareta ilə varlı bir adam gəlir. Sən demə, qonaq ailənin illər əvvəl evdən getmiş oğludur. O bu keçən illərdə oğurluqla özünə böyük sərvət toplamışdır. Amma o üç tapşırığı icra etməlidir. Beləcə nağıl başlayır.

Şeytan Adolf günahkar ruhların qaynadıldığı 28 nömrəli qır qazanında ocaqçılıq eləyirdi. O, qısa çubuğunu tüstülədir, aradabir qara Bavariya pivəsindən qurtumlayıb özü üçün zümzümə eləyirdi: "Lay-lay körpəm, a lay-lay”. Birdən qulağna qır qazanın içindən kiminsə sızıltılı səsi gəldi: –Xahiş eləyirəm, məni buradan çıxarın!

Gecə saat üçdə telefon zənginə ayıldım. Tanımadığım nömrədən zəng gəlir. Müharibənin başladığı bu bir həftədə hər telefon zənginə belə diksinirəm. Niyə? Axı orada mənim yaxınım yoxdur. Kimin xəbərini deyəcəklər ki? Qorxa-qorxa cavab verirəm. Tanış səsdir: - Qaqa, mənəm. Mahir. - Gopçu? - Yox, bu dəfə topçu. Tap görüm, haradayam indi? - Haradasan ki? - Qarabağda. Döyüşdə.