Padişah qızlarının evinə qonaq gedir və bəyənmədiyi sonuncu qızını Tənbəl Əhmədə ərə verir.

Görkəmli fransız yazıçısı Aleksandr Düma (1802–1870) macəralarla zəngin tarixi romanların müəllifi kimi tanınır. Onun qələmindən çıxan “Qraf Monte-Kristo”, “Qrafinya de Monsoro”, “Üç muşketyor”, “Dəmir maskalı adam”, “Qara zanbaq” kimi əsərlər əksər dillərə tərcümə edilib və bu gün də maraqla oxunur. Dümaya dünya şöhrəti qazandıran romanlardan biri də “Kraliçanın boyunbağısı” adlanır. Romanda hadisələr Fran­sa kralı XVI Lüdovikin sarayında cərəyan edir. XVI Lüdovikin kraliça Mariya Antuanetta üçün sifariş etdiyi bahalı bo­yunbağı saray daxilindəki ziddiyyətlər fonunda ağlasığmaz əhvalatların baş verməsinə gətirib çıxarır. Məhz bu sə­bəb­dən də roman son səhifəsinədək birnəfəsə və böyük ma­raqla oxunur...

Mən səndən bir yaşıl budaq istədim, Sən mənə bəxş etdin zümrüd meşələr. Mən səndən kiçik bir otaq istədim, Sən mənə bəxş etdin dilbər guşələr.

Viktor Hüqonun bu tarixi və möhtəşəm əsəri Fransa tarixində böyük dəyişikliklərin baş verdiyi, fərqli ideologiyaların və baxışların toqquşduğu 1793-cü il hadisələrindən bəhs edir. Romanın mərkəzində müxtəlif nəsillərə və fərqli inanclara mənsub olan üç əsas personajın taleyi dayanır: qədim ənənələrə sadiq qalan təcrübəli markiz de Lantenak, yeni idealları müdafiə edən onun gənc və cəsur qohumu Qauven və onun mənəvi müəllimi olan qətiyyətli Simurden. Hadisələr bu üç fərqli xarakterin qarşıdurması fonunda cərəyan edərkən, sadiqlik, borc və insanlıq hissləri böyük sınağa çəkilir. Əsərin ən təsirli məqamlarından biri köməksiz uşaqların xilas edilməsi ətrafında qurulan səhnədir ki, bu da ən kəskin qarşıdurmalarda belə insani duyğuların hər şeydən uca olduğunu göstərir. Müəllif fərdlərin daxili mübarizəsini təsvir edərək sübut edir ki, hər hansı bir ideologiyadan və ya qanundan daha üstün olan yeganə dəyər insanpərvərlik, mərhəmət və vicdandır.

Altmış yaşı tamam olan günü Mirzə evdən çölə çıxmadı; həm qardan-borandan qorxurdu, həm də bazarlıq eləməyə ehtiyac yox idi, onsuz da Mirzənin ad gününə heç kəs gəlməyəcəkdi: arvadı öləndən bəri – beş il idi ki, Mirzə ad gününü keçirmirdi. Əlbəttə, Mirzənin oğlu, gəlini, nəvələri gələcəkdilər – onlarçün yeməyə bir şey tapılar: kolbasa var, pendir var, quru balıq var… peçenye də var – çay içərlər. Mirzə mətbəxdə bir loxma çörəyi güclə yedi, elə bil boğazı tikilmişdi. Yatağından durandan ovqatı korlanmışdı, fikirləşirdi ki, ömür kitabından altmışıncı vərəq də düşdü – səssiz-səmirsiz düşən bu vərəqə heyfslənirdi – görəsən axırıncı vərəq deyil ki, bu?