Əsər, zahirən firavan görünən bir ailənin daxilindəki mənəvi soyuqluğu və yadlaşmanı təsvir edir. Hekayənin mərkəzində dayanan "daş hasar" obrazı insanların bir-birindən təcrid olunmasını, daxili azadlığın məhdudlaşdırılmasını və dar düşüncəli həyat tərzini simvolizə edən bir metofordur. Baş qəhrəman Firuzənin timsalında yazıçı göstərir ki, maddi rahatlıq və hündür hasarlar insanı xoşbəxt etmir; insan səmimiyyət, geniş dünya görüşü və daxili hüzur axtarışındadır.

Böyük Nizami Gəncəvi Fitnənin hekayəsi ilə əbədiyaşar mövzulara yeni bir təfəkkür tərzində baxır.

Böyük rus yazıçısı Anton Pavloviç Çexovun satirik hekayələrini oxumayan az tapılar. Çexov satirası “Kiçik zabit Prişibeyev”, “Məmurun ölümü”, “At familiyası” və s. hekayələrdə daha qabarıq nəzərə çarpır.

Biri vardı, biri yoxdu, bir sövdəgər vardı. Günlərin bir günündə bu sövdəgər səfərdən qayıdırdı. Yolda onu tozanaq tutub, iki gözlərini kor elədi. Sövdəgər evinə gəlib nə qədər dava-dərman elədisə, gözləri açılmadı. Bir gün bir qoca qarı onun yanına gəlib dedi: – Ay, qadan alsın nənən, gözlərini açsam, mənə nə verərsən? Sövdəgər dedi: – Ay nənə, gözlərimi açsan, sənə yeddi torba qızıl verərəm.

Keşikçilər zülmətə bürünmüş zindan qapısını açıb, bəstəboy, saqqallı bir qocanı içəri itələyərkən, artıq hava qaraldığından göz-gözü görmürdü. Qocanın ağappaq saqqalı elə bil, özündən də böyük idi. Ondan bu usandırıcı, yarıqaranlıq karserə zəif işıq süzülür, bu isə içəridəki dustaqlarda müəyyən təəssüratlar oyadırdı. Ancaq qaranlıq olduğundan, qoca bu mağaraya bənzər zindan çalasında ondan başqa da kimlərinsə olduğunu görə bilmirdi, buna görə də soruşdu: — Burada kimsə var? Cavab əvəzinə gülüş və amiranə donqultular eşitdi. Sonra hamı tərəfindən qəbul olunmuş qayda-qanuna əsasən, hər kəs özünü təqdim etməyə başladı.