İsfəndiyar

Hekayə, baş qəhrəman İsfəndiyarın günəş qürub edən çağda ucsuz-bucaqsız Qobustan düzünü keçərək, silsiləli uca dağların qoynuna doğru dırmanması və bərəkətli sarı sünbül zəmilərinin qızılı mənzərəsini heyranlıqla seyr etməsi ilə başlayır. Əzizə Cəfərzadə əsərdə İsfəndiyar obrazı vasitəsilə sadə kənd adamının torpağa, zəhmətə və xalqın mənəvi irsinə olan dərin bağlılığını ön plana çıxarır. Dağların və yaylaqların əsrarəngiz təbiət təsvirləri fonunda İsfəndiyar ətrafındakı gənclərə hamının yaxşı bildiyi, lakin onun dilində tamamilə yeni və sehrli bir təsir bağışlayan qədim xalq qəhrəmanı Koroğlunun dastanlarını, igidlik əhvalatlarını nəql edir. Onun bu coşğulu hekayətlərini dinləyən gənclərin gözləri parlayır, milli qürur və mübarizlik hissləri oyanır. Yazıçı özünəməxsus lirik-etnoqrafik üslubu ilə bu kiçik mətndə Azərbaycan kəndinin milli koloriti, unudulmaqda olan adət-ənənələri və ağsaqqal mənəviyyatının gənc nəslin formalaşmasındakı rolunu ustadca vurğulayır