Biri vardı, biri yoxdu, bir sövdəgər vardı. Günlərin bir günündə bu sövdəgər səfərdən qayıdırdı. Yolda onu tozanaq tutub, iki gözlərini kor elədi. Sövdəgər evinə gəlib nə qədər dava-dərman elədisə, gözləri açılmadı. Bir gün bir qoca qarı onun yanına gəlib dedi: – Ay, qadan alsın nənən, gözlərini açsam, mənə nə verərsən? Sövdəgər dedi: – Ay nənə, gözlərimi açsan, sənə yeddi torba qızıl verərəm.
Ağıl və sərvət
Biri var idi, biri yox idi, bir qoca və onun dörd oğlu var idi. Bir gün qoca oğlanlarını yanına çağırıb: - Oğullarım, mən artıq qocalmışam, - dedi, və Sizlərdən biriniz ailənin başçısı olmalısınız. Kim ağıllı və zəngin olsa, mənim miras ona qalacaq. İndi hər biriniz mənə ağıllı və varlı olduğunuzu sübut edin.
Belə bir gün
Rudolf Otto Vimer (Rudolf Otto Wiemer) 1905-ci ildə, Fridrixrodada doğulub. Tanınmış alman şairi, nasiri və dramaturqudur. Bir müddət pedaqoji fəaliyyətlə məşğul olub.
İşgüzar təklif
Həmin yay on iki yaşlı Lük əmisi Henrigilə yaşamağa gəlmişdi. Əmisinin evi çay kənarındakı balaca bir ağac emalı zavodunun yanında yerləşirdi. Atasının son sözü Lükün yadından çıxmırdı: “Çalış ki, hər şey də əmindən ibrət alasan”. Buna görə də oğlan diqqətlə əmisinə göz qoyurdu.
Bremen çalğıçıları
Çox-çox illər bundan qabaq yer üzündə bir dəyirmançı yaşayırdı. Dəyirmançının bir ulağı vardı, çox yaxşı, ağıllı, güclü ulaqdı. Ulaq dəyirmanda çox işlədi, belində un tayları daşıdı və axır ki, qocaldı. Sahibi gördü ulaq gücdən düşüb, daha işə yaramır, odur ki, onu evdən qovdu. Ulaq qorxdu, fikirləşdi ki: «İndi neyləyim, hara gedim? Qocalıb əldən düşmüşəm». Sonra öz-özünə dedi: «Gedərəm Bremen şəhərinə, orda küçə çalğıçısı olaram».
