Hә, başlayaq! Hekayəmizin axırına çatanda indi bildiyimizdən çox-çox artıq əhvalat biləcəyik. Demək, belə, biri vardı, biri yoxdu, bir div vardı, lap xalis şeytan! Əhvalıının xoş çağında o, elə bir güzgü düzəltdi ki, orda xeyirxah əməl, gözəllik kiçilib az qala yox olur, pis işlər, eybəcərlik isə şişib böyüyür, daha da eybəcərləşirdi.

Nağıl həddindən artıq yeyib, israf edən bir qrup insan haqqında danışır. Onlar doymaq bilmədən yemək yeyir və heç nəyi paylaşmırlar. Lakin onların bu vərdişi nəticəsində axırda pis vəziyyətə düşürlər və davranışlarının nəticələrini görürlər. Nağıl insanlara israfçılığın və həddindən artıq yeyib-doğmanın düzgün olmadığını göstərir.

“Uşaqların söz-söhbəti” nağılı uşaqların sadə və təmiz düşüncəsini göstərən, onların bir-biri ilə olan dialoqlarına diqqət çəkən bir hekayədir. Nağıl uşaqların gündəlik həyatda rastlaşdıqları vəziyyətləri, maraqlarını və suallarını əks etdirir. Onların söhbətləri vasitəsilə dürüstlük, paylaşmaq, mehribanlıq və sadə həyat hikmətləri vurğulanır. Əsas məqam uşaqların saf və açıq ünsiyyətinin böyüklər üçün də dərs ola biləcəyidir.

Bu nağıl insanlara təkəbbürlü olmamağı, başqalarının əməyinə və faydasına hörmətlə yanaşmağı öyrədir. Andersen göstərir ki, hər kəsin öz dəyəri və yeri var, kimisə kiçik görmək düzgün deyil. Nağıl həm də bildirir ki, təvazökar və səbirli olmaq insanı ucaldır, lovğalıq isə zərər gətirir.

Kənddə bir vaxtlar çox mehriban bir qoca ər-arvad yaşayırdı. Onların çox mal-dövləti yox idi, amma bir-birlərini ürəkdən sevirdilər. Evdə yalnız bir inəkləri vardı — o da onların var-dövlətinin hamısı idi. Bir gün qoca dedi: — Bizim inəyimiz çox süd verir, amma artıq süd bizə artıqlıq edir. Gərək onu bazara aparım, satım, əvəzində nəsə faydalı bir şey alım. Arvadı gülümsəyib dedi: — Elə et, ərim, sən nə etsən, xoşdur!