Ovdan qayıdan bəbir kəndin yaxınlığında qoyun gördü. Əvvəllər bəbir heç vaxt belə heyvan görməmişdi. O qorxdu və qoyuna cəsarətsiz halda yaxınlaşıb soruşdu: - Dostum, salam! Sənin adın nədir? Qoyun ayaqlarını tappıldatdı, bərkdən mələdi: - Mən qoyunam. Bəs sən kimsən? - Mən bəbirəm, - deyə bəbir cavab verdi. Bunu deyib, o, qorxaq kimi tez burdan uzaqlaşdı. Yolda bəbir çaqqala rast gəldi və çox qorxulu heyvanı gördüyünü söylədi. Beləsi ilə o hələ üz-üzə gəlməyib. Çaqqal güldü: - Oh, sən necə də axmaqsan, bəbir! Sən çox ləzzətli ət parçasını əlindən buraxmısan. Sabah ora birgə gedərik, onu tutub yeyərik!

Fərman Kərimzadənin "Xudafərin körpüsü" romanı XV əsrin sonlarında Azərbaycanda mövcud olan ağır və gərgin geosiyasi vəziyyətin, feodal pərakəndəliyinin və xalqın vahid dövlət həsrətinin geniş bədii mənzərəsi ilə başlayır. Əsərin başlanğıcında Şeyx Heydərin ölümündən sonra Səfəvi sülaləsinin son ümidi olan balaca İsmayılın düşmənlərdən gizlədilməsi, onun Lahıc dağlarında qızılbaş müridləri tərəfindən böyük çətinliklərlə qorunması və həm bir döyüşçü, həm də elm və sənət adamı kimi necə yetişdirilməsi geniş təsvir olunur. Süjet xətti ortalara doğru irəlilədikcə, artıq yetkinləşən və çiyinlərindəki tarixi missiyanı dərk edən İsmayıl Lahıcdan çıxaraq ətrafına sadiq qızılbaş əmirlərini və böyük bir ordunu toplamağa başlayır; o, bir tərəfdən atasının və babasının qisasını almaq üçün Şirvanşah fərrux Yasarın üzərinə yürüş edir, digər tərəfdən isə saray intriqaları, xəyanətlər və daxili çəkişmələrlə alovlanan Ağqoyunlu dövlətinin zəifləməsindən istifadə edərək vahid Azərbaycan dövləti qurmaq ideyasını reallaşdırmağa addım-addım yaxınlaşır.

Əsər kənd mühitində cərəyan edən saf bir sevgi hekayəsi üzərində qurulub. Kəndin dürüst, əməksevər gənci Eyvaz, dəyirmançı Musa kişinin qızı Bəyimi dərin bir məhəbbətlə sevir. Günlərin bir günü Eyvaz nəhayət öz hisslərini Bəyimə etiraf edir. Qız ondan incimir, lakin qəti "hə" cavabı da verməyərək düşünmək üçün zaman istəyir.Hadisələrin gedişatı kəndə gənc və enerjili mühəndis Humayın gəlişi ilə tamamilə dəyişir. Təsadüf nəticəsində Humay Eyvazgildə qonaq qalır. Eyvaz ona böyük hörmət bəsləyir, ailəsi isə onu ən əziz qonaq kimi qarşılayır. Lakin Humay iş icabı dəyirmana gedərkən orada Bəyimlə tanış olur və gənclər arasında qısa müddətdə qarşılıqlı sevgi yaranır.

Səhranın amansız şərtlərində birgə yaşayan bir göyərçin dəstəsi hər gün yem axtarışına çıxır. Bir gün hiyləgər bir ovçu yerə dən səpərək böyük bir tor qurur. Ac olan göyərçinlər təhlükəni fərq etmədən dənlərə tərəf uçur və hamısı birdən tora düşür. Böyük təşviş və qorxu yarandığı anda, dəstənin müdrik başçısı hamını sakitləşdirir. O, tək-tək çabalamağın faydasız olduğunu, yalnız birgə hərəkət etmək şərtilə xilas ola biləcəklərini izah edir. Başçının komandası ilə bütün göyərçinlər eyni anda, eyni istiqamətə qanad çalırlar. Onların yaratdığı bu ortaq güc ağır ovçu torunu yerdən qaldırır. Göyərçinlər torla birlikdə göyə uçarax ovçudan uzaqlaşır və azadlıqlarına qovuşurlar.

Qədim zamanlarda Şimali Afrika yaşıl meşələrlə və gur çaylarla dolu cənnət kimi bir məkan olur. Burada yaşayan insanlar ilk dəfə yalan danışmağa başlayanda, Yaradan onları cəzalandırmaq üçün bir qanun qoyur: yer üzündə deyilən hər yalana görə göydən bir qum dənəsi düşəcək. İnsanlar əvvəlcə qorxsalar da, zamanla kiçik qum dənələrini önəmsəmir, yalan, xəyanət və müharibələri artırırlar. Nəticədə göydən tökülən qum dənələri milyardlara çataraq çayları qurudur, meşələri udur və bərəkətli torpaqları dünyanın ən böyük səhrasına — Saxaraya çevirir. Heç bir pisliyin izsiz qalmadığını göstərən hekayə, insan əlləri ilə yaradılan ekoloji və mənəvi fəlakəti simvolizə edir.