Bir vaxtlar iki bacarıqlı oğru yaşayırdı. Onlar bir-birinə sədaqət andı içib, qazandıqları hər şeyi yarı bölməyə qərar vermişdilər.Günlərin birində onlardan biri çox nadir və qiymətli bir əşya — kralın tacını oğurlamaq qərarına gəlir. O, sarayın ən qorunan hissəsinə daxil olub bacarıqla tacı ələ keçirir, lakin çıxarkən təsadüfən padşahın ayaqqabısını da götürür. İkinci oğru dostunun bu hərəkətinə təəccüblənib soruşur: "Tacı başa düşdüm, bəs padşahın ayaqqabısını niyə oğurladın?" O, cavabında bildirir ki, məqsədi səhər tezdən padşahı məsxərəyə qoymaqdır.Səhər oyanan padşah tacının yerində olmadığını və ayaqqabılarından birinin oğurlandığını görür. İkinci oğru isə xalqın arasına qarışıb qışqırmağa başlayır: "Ey camaat, padşahınız o qədər acizdir ki, tacını oğurlayan oğru onun ayaqqabısını belə qoyub getməyə macal tapmayıb!" Xalq bu sözlərə gülüşür, padşah isə xəcalət çəkir.

Ölümündən min beş yüz ildən çox vaxt keçsə də, Attilanın adı Qərbdə hələ də olduqca məşhurdur. Bu ad təkcə Roma imperiyasının yüksəlişini və süqutunu araşdıran tarixçilərə deyil, geniş ictimaiyyətə yaxşı tanışdır. Onlar Attila və mənsub olduğu hun xalqı haqqında oxumağa, öyrənməyə böyük maraq göstərirlər. Hərçənd hər ikisinin adı əksər qərblilər üçün qanlı qırğınların, dağıntıların sinoniminə çevrilib. Əslində, Attiladan öncə də hunlar hər tərəfə lərzə salmışdılar. Bu cəsur, döyüşkən xalqdan söz düşəndə çoxlarının canına vəlvələ düşürdü. Attilanın ortaya çıxması ilə həmin qorxu daha da artdı, son həddə çatdı.

Ölümündən min beş yüz ildən çox vaxt keçsə də, Attilanın adı Qərbdə hələ də olduqca məşhurdur. Bu ad təkcə Roma imperiyasının yüksəlişini və süqutunu araşdıran tarixçilərə deyil, geniş ictimaiyyətə yaxşı tanışdır. Onlar Attila və mənsub olduğu hun xalqı haqqında oxumağa, öyrənməyə böyük maraq göstərirlər. Hərçənd hər ikisinin adı əksər qərblilər üçün qanlı qırğınların, dağıntıların sinoniminə çevrilib. Əslində, Attiladan öncə də hunlar hər tərəfə lərzə salmışdılar. Bu cəsur, döyüşkən xalqdan söz düşəndə çoxlarının canına vəlvələ düşürdü. Attilanın ortaya çıxması ilə həmin qorxu daha da artdı, son həddə çatdı.

Universitet tələbəsi olan Elizabet Roqan imtahan sessiyasının gərginliyi fonunda kitabxanada çətin günlər keçirir. Bu ərəfədə onun qarşısına Ed Hemner adlı, zahirən cəlbedici olmayan, içinəqapanıq və qəribə bir gənc çıxır. Ed təəccüblü dəkikliklə Elizabetin həmin an nəyə ehtiyacı olduğunu bilir. Ona tam vaxtında ən çox sevdiyi çiyələkli dondurmanı gətirir, dərslərində kömək edir və onu sakitləşdirir. Elizabet Edin bu diqqətini sadəcə güclü intuisiya və empatiya kimi qiymətləndirir.

Hekayənin baş qəhrəmanı Romadakı populyar kafelərdən birində çalışan gənc ofisiantdır. O, öz işinin öhdəsindən mükəmməl gəlir. Bunun tək səbəbi var: o, heç vaxt düşünmür. Müştəriləri sadəcə bir əşya, öz işini isə avtomatik bir hərəkət kimi görür. Beyni tamamilə sakit və boş olduğu üçün o, müdiriyyətin gözündə ideal, sakit və itaətkar bir işçidir.Lakin bir gün bu ideal mexanizm korlanır. Kafeyə gələn müştərilərdən birinin daxili aləmi, mimikası və davranışı qəfildən oğlanda maraq oyadır. O, ilk dəfə olaraq ətrafındakı insanlar haqqında dərin analizlər aparmağa, yəni "düşünməyə" başlayır.