Hekayənin qəhrəmanı bir məktəbli uşaqdır. Bir gün o, müəllimin verdiyi tapşırığı (vəzifəni) yerinə yetirmir. Müəllim ondan soruşanda, uşaq bəhanələr gətirir – guya vaxtı olmayıb, kömək edən olmayıb və s. Müəllim sakitcə izah edir ki, vəzifə təkcə dərs tapşırığı deyil, həm də insanın borcudur – yəni hər kəs öz işinə məsuliyyətlə yanaşmalıdır. Uşaq sonradan öz səhvini anlayır və növbəti dəfə tapşırığını vaxtında, diqqətlə yerinə yetirir. Müəllim onu tərifləyir və o, çalışqan olmağın sevincini hiss edir.

Bir ailə yoxsulluq və çətinliklər üzündən yaşadığı yeri tərk edib başqa yerə köçməyə məcbur olur. Hekayədə ata, ana və uşaqların köç zamanı keçirdiyi hisslər — kədər, qorxu, ümid və doğma yurda bağlılıq — çox təsirli şəkildə təsvir edilir. Köç vaxtı ailə ətraf təbiətlə, heyvanlarla və qonşularla vidalaşır. Xüsusilə uşaqlar üçün bu ayrılıq ağır olur, çünki onlar doğulduqları torpağı, dostlarını, evlərini tərk edirlər.

Albert adlı bir oğlan məktəbdə oxuyur. O, ağıllı, amma çox kələkbaz bir uşaqdır. Hər dəfə dərsə hazırlaşmaq əvəzinə, yoldaşlarının zəhmətindən faydalanmaq istəyir. Bir gün müəllim sinfə gəlib uşaqlara suallar verir. Albert isə dərsini oxumayıb, yanındakı dostundan köçürmək istəyir. Müəllim bunu hiss edir, lakin heç nə demir və onu başqa cür sınağa çəkir.

Cəfər Cabbarlının “Firuzə” hekayəsi qadın azadlığına, Azərbaycan qadınının cəmiyyətdəki mövqeyinə, azad söz haqqına, təhsil almaq hüququna toxunub, dəstəkləmə mövqeyi tutmaq cəhətindən müəllifin digər hekayələrinin içində ən təsirlilərindən biridir. Onun “Firuzə” hekayəsi həcminin və obrazlarının sayının azlığına baxmayaraq, Azərbaycan ədəbiyyatı üçün mövzu və problematika baxımından çox böyük əhəmiyyətə malikdir.

Mühasirəyə düşmüşdülər. Çıxış yolu yox idi. Başı aşağı oturmuşdular. Hər üçü ölümlə üz-üzə dayanmışdı. Lakin heç biri – nə Siyavuş, nə Kərim, nə də Nazim ölmək istəyirdi. İki yol vardı: ya əsirlik, ya da ölüm. Düşmən xəbərdarlıq etmişdi ki, təslim olmasalar atom bombası atacaq. Onların isə atom bombası yox idi. Yadlarından çıxarıb evdə qoymuşdular. Siyavuşun, Kərimin və Nazimin anası Səkinə elə buradaca – səngərdə oturmuşdu. O, qucağına sıxdığı balaca bir kuklaya – üç qardaşın bircə bacısı körpə Gülzara layla çalırdı: