Hindistanın cənub tərəfində yerləşən Maxilaropiya şəhərində Saqaradatta adlı bir xalçaçı yaşayırdı. O, çox gözəl xalçalar toxuya bilirdi. Ancaq əli çox asta idi, – ildə bir xalça toxuyub qurtara bilirdi, ona görə də az pul qazanırdı. Bir dəfə, Saqaradatta ən gözəl xalçanı toxuyub qurtaranda onun dəzgahı sındı. O, çox kasıb idi, ona görə də oturub çox ah-uf eləmədi və bəxtindən şikayətlənmədi, baltanı götürüb təzə dəzgah üçün bərk ağac axtarmağa getdi. O, çox ağaclara baxdı, axırda dənizin lap qırağında bitən uca samşit ağacını gördü. – Bax, elə mənə də belə ağac lazımdır, – deyə xalçaçı sevindi.

Keçmiş zamanlarda Koreyada İrl Lam adlı bir oğlan vardı. Onun ata-anası öləndən sonra mülkədar Li üçün nökərçilik eləməyə başladı. İrl Lam inəkləri otarır, su daşıyır, odun doğrayır, düyü təmizləyirdi. Bütün bunların əvəzində mülkədar Li ona ancaq yemək verirdi. Bir dəfə payızda bərk külək qopdu. Ağası İrl Lama tapşırdı ki, tez çəltikdən kəndir hörüb evin damını sarımaq lazımdır. Külək onu qopardıb apara bilər. İrl Lam isə kəndir hörməyi bacarmırdı. O, ha əlləşirdi bir şey çıxmırdı, hörə bilmirdi. Bu dəfə də ağa onun yanına gələndə İrl Lam cəmi bir arşın uzunluğu olan kəndiri ona uzatdı. Qəzəblənmiş ağa qışqırdı: – Əgər sən kəndir hörməyi bacarmırsansa, onda rədd ol mənim evimdən!

Şahzadə qız dünyaya gələndə, belə hallarda nə etmək lazım gəldiyini bilən kraliça, xaş anası olmaq üçün iki pərini saraya dəvət etdi. Nə qədər ağır olsa da pərilərin hər ikisi bayrama işgüzar bir əhvali-ruhiyyədə gəlmişdilər: ürəkləri də gənc qızlrn tərbiyəsi ilə bağlı təzə dəbə düşmüş ideyalarla dolu idi. Ona görə də pərilərdən biri şahzadə qıza hədiyyə olaraq "Sağlam düşüncə" o birisi isə "Dəqiqlik" gətirmişdi.

Biz yazda meşəni gəzib-dolaşıb ağacların oyuqlarında yaşayan ağacdələnlərə, bayquşlara baxırdıq. Birdən bizim qabaqcadan gördüyümüz qəribə ağacın o tərəfindən mişar səsi eşitdik. Bizə danışmışdılar ki, burada şüşə zavodu üçün qurulmuş ağaclar tədarük edirlər. Biz ağacın kəsiləcəyindən qorxduq, mişar səsi gələn tərəfə tələsdik, lakin indi, bizim ağcaqayın böyrü üstə yıxılmışdı, onun iri kötüyünün dövrəsində boş küknar qozaları vardı. Ağacdələn qozaları payızda daşıyıb ağcaqayının iki düyünü arasındakı yuvasına yığmış və bütün qışı dimdikləyib yemişdi. Kəsilmiş ağcaqayının yanında iki oğlan oturub dincəlirdi. Bu iki oğlan yalnız ağac kəsməklə məşğul idi. Onlara kəsilmiş ağcaqayını göstərib:- Ziyankarların biri ziyankarlar,- dedik,- sizə tapşırılıb ki, quru ağacları kəsəsiniz, görün bir siz nə eləmisiniz? Oğlanlar dedilər: -Gördük ki, ağacdələn ağacı deşik-deşik edib, onsuz da zay olur, ona görə kəsdirdik.

Saxara səhrasında bir Bala dəvə yaşıyırdı. Bir gün o bir sürü at gördü. «Onlar nə gözəldir, — düşündü bala dəvə, — amma məndə belə eybəcər hürgüc* var! Mən onlara oxşamaq istiyərdim». Və bala dəvə hürgücdən azad olmaq istədi. O yerdə kürəyi üstə firlanırdı, massaja gedirdi, hər cür hərəkətlər edirdi, diyetaya oturdu. Və nəhayət dəvənin kürəyi oldu düz. Bala dəvə özünə güzgüdə baxıb heyran olurdu. Və o dostlarnın qabağında özünü göstərmək istədi. Onun dəvə dostları cox təcübləndilər. Onlar ona hər tərəfdən baxırdılar, amma hec biri onu tərifləmədi. Bunnan sonra dəvələr səhrada qacmaq istədilər. Onlar bir biriylə otü otdüyə qacırdılar, amma bizim bala dəvə nesə tez yorulmaga başladı. O su icmək istədi, dili bayıra cıxdı və nəfə salmaq ona cətin oldu. Bala dəvə gözəl olmaq istəyirdi, amma yadınnan çıxardmışdı ki ona hücgür neyə lazım idi.