Bir zamanlar naməlum bir meşədə səkkiz sevimli dovşan qardaş yaşayırdı. Bütün dovşanlar bir-birlərinə çox bağlı idilər və birlikdə əylənməyi və oynamağı sevirdilər. Günlərini meşədə qaçaraq, tullanmaqla keçirirdilər. Amma bir gün Pamukadlı dovşanın ağlına bir fikir gəldi. Pamuk meşənin dərinliklərində sehrli meyvə ağacını görmüş və onun altında qızıl xəzinə olduğuna inanmışdı. O, digər qardaşlarını da bu xəzinəni axtarmağa razı salmağa çalışırdı.

Nemət bacı qəsəbəmizin universitetdə oxuyan qızlarındandır. Anası anama iməci gəlir, gecə-gündüz xalı toxuyurlar. Anam Nemət bacıya heyrandır. “Çox ağıllı qızdır” – deyir onu hər gördükdə. Deməli, keçən dəfə gələndə bir stəkan suyun yarısını qıza içirdib, qalan yarısını da mənə saxlayıb. Suyu içib yatdım. Sabah, atamla, Qülləli Hərbi Liseyindəki imtahanlara görə İstanbula gedəcəyik. İmtahandan qabaq anam hər cür “tədbir görüb”. Pencəyimin cibində bir büküm “güclü dua”, çantamın xəlvət gözündə “tilsimli” düyü dənələri… Bir də içdiyim o yarım stəkan su.

Biri varmış, biri yoxmuş, bir qarı nənə varmış. Bu qarı nənənin ceyran gözlü, maral duruşlu, quyruğu saçaqlı, alnı qaşqa bir buzovu varmış. Günlərin bir günündə, şaxtalı bir qış günündə qarı nənə buzovunu suvarmağa apardı. Buzov buzun üstünə çıxan kimi ayağı sürüşdü, yerə yıxıldı. Qarı nənə ha çalışdı, ha əlləşdi axır ki, buzovu bir təhər yerdən qaldırdı.

Patrisiya Esteban qısa hekayələr müəllifi kimi tanınır. İşləri Saraqosa Universitetinin “Qısa Hekayə Mükafatı”, “XXII Santa Izabel de Araqon Təhkiyə Mükafatı” və “Dos Passos Mükafatına” layiq görülməklə yanaşı, bir sıra antologiyalara da daxil edilib. “Qara analar” romanı və “Mavi rus pişiyi” hekayələr toplusu xüsusilə məşhurdur.

Deyirlər ki, halva-halva deməklə ağız şirin olmaz. Düz deyirlər. Bir dəfə desən, olmaz. İki dəfə desən, olmaz. Əlli dəfə desən də olmaz. Amma sən bunu sabah tezdən günəş çıxınca deməyə başlasan və axşam günəş batıncaya qədər aramsız desən, ölü-ölü keçən günlərin bir günü, əslində, günlərin yox, gecələrin bir gecəsi qəflətən yuxudan ayılıb ağzının dərin bir guşəsində, boğazına yaxın bir yerdə vaxtilə əziz bir adamının yas mərasimində udquna-udquna yediyin o şirindən şirin zəfəranlı halvanın unudulmuş dadını hiss etməyə başlayacaqsan. Sən əvvəl-əvvəl bu dadı tanımayacaqsan. Sən onu unutmusan. Amma yox, belə deyil. Bu unudulmuş dad sənin ağız boşluğunun dərinliyindən qarşısıalınmaz lava kimi baş qaldıracaq, dişlərinin ətinin dibinə çökəcək, oradan onu sovurduqca gəlib dilinə qədər çatacaq, dilinin üstünə, arxasına, yanlarına – hər tərəfinə yayılacaq, dilindəki bütün uyumuş dad sinirlərini məst edərək yavaş-yavaş, nəhayət ki, özünü sənin yadına salacaqdır. Bəli, bu odur. Unudulmuş, amma qayıtmış halva dadı.