Gənc Cici, dostu Prosperonun qurduğu amansız bir yalanın qurbanı olur: Prospero onu qorxutmaq üçün sevdiyi qızın — yanacaqdoldurma məntəqəsi sahibinin qızı Mirellanın ondan hamilə olduğunu və qəzəbli atasının hər yerdə Cicini axtardığını deyir. Qorxu və təşviş içində olan Cici, yolda həqiqətən də qızın sərt atasını görəndə və ondan "günorta yanacaqdoldurma məntəqəsinə gəl" əmrini eşidəndə tamamilə çıxılmaz vəziyyətdə qalır. Canının qorxusundan çarəni kilsəyə qaçıb keşişə etiraf etməkdə tapan gənc, müqəddəs atadan gözləmədiyi bir nəsihət alır: "Nə olursa-olsun, sən o qızla evlənməlisən!" Keşişin sözündən sonra bütün cəsarətini toplayıb, tir-tir əsərək qızın atasının qarşısına çıxan və evlilik təklif edən Cicini hekayənin sonunda elə bir gözlənilməz və gülməli sürpriz gözləyir ki, həyatın onunla necə "əvəz-əvəz" oynadığını anlayır...

Qərbdə «Avisenna», Şərqdə isə «İbn Sina» olaraq tanınan Əbu Əli Hüseyn ibn Abdullah orta əsrlər dövrünün ən böyük təbiblərindən biridir. Sağlığında «Hüdcətül-Haqq» (həqiqət carçısı), «Şeyx-ur-Rəis» (müdriklərin başçısı), «Harami buzurq» (dahi təbib), «Şərəf-ül-Mülk» (cahanın ən şərəfli insanı) kimi saysız-hesabsız titullar qazanan İbn Sina tibblə yanaşı, fəlsəfə, riyaziyyat, astronomiya, fizika, kimya, musiqi sahələrində də bilik və bacarıqları ilə məşhurlaşmışdır. Onun bir çox əsərləri müasir dövrdə belə öz dəyərini qoruyub saxlayır və qiymətli elmi mənbə kimi istifadə olunur. Sizə təqdim olunan bu kitabda böyük alimin uğurlarla və məşəqqətlərlə dolu zəngin həyat yolundan ətraflı bəhs edilir. Kitabda İbn Sinanın şəxsiyyəti və yaradıcılığı ilə yanaşı, yaşadığı dövrlə bağlı bir-birindən maraqlı faktlarla tanış olacaqsınız.

“Atamın ruhu” Azərbaycan türk varlığının təməl daşlarından olan ailədən, ata-anaya tapınmaq səviy­yəsində olan ənənəvi bağlılıqdan bəhs edir. Ata hə­yatdan gedir, sanki dünya silkələnir, dağ yerindən oynayır və bir çox məsələlərə baxışlar da dəyişir. Əsərdə müəllif atasının son günlərini psixoloji dəqiqliklə və bütün övladların gözüylə baxaraq qə­ləmə almışdır. Ata ruhu əsərdə həm övladları, nəsli toplayan, bağlayan, ənənəvi mənəvi dəyərlərdən qopmağa qoymayan real bir güc və eyni zamanda insanı insan edən ilahi enerji, dərki çətin olan əbədiyyət havasıdır. Bədən ölür, amma ruh ölmür. Ruhun və Tanrının mövcudluğunun təsdiqinə şübhə yoxdur. Əsərdə bu həqiqət müşahidə və bədii yolla təsdiqini tapır.

Əsərdə, Şərq fəlsəfi fikrində qırmızı xətlə keçən “vəhdəti-vücud” dünyagörüşünün bədii təcəssümü kimi, insanın təbiətin bir parçası olduğu canlı boyalarla işlənilib. Heç nəyin təsadüf olmaması, hər hadisənin, sözün, uğur və uğursuzluğun bir əlamət olması romanın qayəsini təşkil edir. İnsan bu əlamətləri anlayarsa və öz yolunu davam etdirərsə kainatın ona məqsədinə çatmaqda yardım etməsi əminliyi İslam fəlsəfəsinin “nə baş verirsə, insanın xeyrinədir” tezisi ilə üst-üstə düşür…

A.Belyayev «Amfibiya adam» romanında insan tale­lərinin ziddiyyətli dramatizmini ön plana çəkir. Cərrah Salvator insan orqanizmini mükəmməlləşdirmək, onu nəinki yer üzərindəki var-dövlətin sahibi, eyni zamanda dəniz və okeanların sirrini öyrənmək, onu öz iradəsinə tabe etdirmək üçün qeyri-adi cərrahiyyə əməliyyatı aparıb insanı suda-quruda yaşaya bilən bir canlıya çevirmək istəyir. Cərrah, məqsədinə nail ola bilmir. Təklikdə, bütün aləmdən kənar, gizli bir sığınacaqda doğan və həyata keçirilən bu niyyət, vəziyyətin bütün mürəkkəbliyini əhatə edə bilmir. İxtiandr – insan-balıq bütünlüklə dənizlərin dərinliklərinin sahibinə çevrilmir və uzun müddət torpaq üzərində yaşamaq qabiliyyətini də itirir. Özünün bütün kədərini, qüssəsini, vəziyyətinin acınacaqlı olduğunu dəniz kənarına Quttiereni görüb sevəndən və öz mənfəətlərini güdən iki avantüristin gizli niyyətlərinin obyektinə çevriləndən sonra anlamağa başlayır.