Hekayənin qəhrəmanı bir məktəbli uşaqdır. Bir gün o, müəllimin verdiyi tapşırığı (vəzifəni) yerinə yetirmir. Müəllim ondan soruşanda, uşaq bəhanələr gətirir – guya vaxtı olmayıb, kömək edən olmayıb və s. Müəllim sakitcə izah edir ki, vəzifə təkcə dərs tapşırığı deyil, həm də insanın borcudur – yəni hər kəs öz işinə məsuliyyətlə yanaşmalıdır. Uşaq sonradan öz səhvini anlayır və növbəti dəfə tapşırığını vaxtında, diqqətlə yerinə yetirir. Müəllim onu tərifləyir və o, çalışqan olmağın sevincini hiss edir.

Bir ailə yoxsulluq və çətinliklər üzündən yaşadığı yeri tərk edib başqa yerə köçməyə məcbur olur. Hekayədə ata, ana və uşaqların köç zamanı keçirdiyi hisslər — kədər, qorxu, ümid və doğma yurda bağlılıq — çox təsirli şəkildə təsvir edilir. Köç vaxtı ailə ətraf təbiətlə, heyvanlarla və qonşularla vidalaşır. Xüsusilə uşaqlar üçün bu ayrılıq ağır olur, çünki onlar doğulduqları torpağı, dostlarını, evlərini tərk edirlər.

Albert adlı bir oğlan məktəbdə oxuyur. O, ağıllı, amma çox kələkbaz bir uşaqdır. Hər dəfə dərsə hazırlaşmaq əvəzinə, yoldaşlarının zəhmətindən faydalanmaq istəyir. Bir gün müəllim sinfə gəlib uşaqlara suallar verir. Albert isə dərsini oxumayıb, yanındakı dostundan köçürmək istəyir. Müəllim bunu hiss edir, lakin heç nə demir və onu başqa cür sınağa çəkir.

Povestdəki hadisələr II Dünya Müharibəsi illərində Azərbaycan kəndlərinin birində gərgin zəhmət, ümumxalq birliyi, eyni zamanda mürəkkəb insan münasibətləri mühitində cərəyan edir. Bu kənddə hər bir evdə müharibənin nəfəsi duyulur. Qadınlar və uşaqlar cəbhəyə getmiş ərlərin, ataların, oğulların yerinə çöl işlərini görürlər.Yazıçı burada müharibə illərinə nəzər salır və insan amilinə geniş yer ayırır, insanın yaşamaq arzusu ac qalmamaq, ölməmək fikri ilə təhdid edilir. Əsərin məhz belə bir qorxunc təhkiyə ilə başlaması sujetin sonrakı mərhələlərində də insanın mövcudluq uğrunda aparacağı mübarizəyə işarə edir: «_ Əppək… əppə-ək.. əp-pəək… – aradan uzun illər keçməsinə baxmayaraq, bu uşaq səsi qulaqlarımdan getmir. Bu mənim qardaşımın səsidir.

Povestdəki hadisələr II Dünya Müharibəsi illərində Azərbaycan kəndlərinin birində gərgin zəhmət, ümumxalq birliyi, eyni zamanda mürəkkəb insan münasibətləri mühitində cərəyan edir. Bu kənddə hər bir evdə müharibənin nəfəsi duyulur. Qadınlar və uşaqlar cəbhəyə getmiş ərlərin, ataların, oğulların yerinə çöl işlərini görürlər.Yazıçı burada müharibə illərinə nəzər salır və insan amilinə geniş yer ayırır, insanın yaşamaq arzusu ac qalmamaq, ölməmək fikri ilə təhdid edilir. Əsərin məhz belə bir qorxunc təhkiyə ilə başlaması sujetin sonrakı mərhələlərində də insanın mövcudluq uğrunda aparacağı mübarizəyə işarə edir: «_ Əppək… əppə-ək.. əp-pəək… – aradan uzun illər keçməsinə baxmayaraq, bu uşaq səsi qulaqlarımdan getmir. Bu mənim qardaşımın səsidir.