Əsərin baş qəhrəmanı Elmar adlı gənc rəssamdır. O, sənətinə və yaradıcılığına dərin bağlılığı olan, eyni zamanda həyatdakı mənəvi axtarışları ilə seçilən bir insandır. Elmar uzun müddətdir ki, bir qadının portretini çəkməyə çalışır, lakin bu portreti tamamlaya bilmir — o, yarımçıq qalır. Bu yarımçıq portret Elmarın təkcə yarımçıq qalmış rəsm əsəri deyil — o, həm də yarımçıq qalmış bir sevgi hekayəsinin, tam açıla bilməyən hisslərin və insanın daxili narahatlığının simvoludur. Əsərdə Elmarın keçmişində iz buraxmış bir qadına qarşı duyduğu hisslər, sənətdə kamillik axtarışı və onun psixoloji vəziyyəti paralel şəkildə oxucuya təqdim olunur.

Hekayənin baş qəhrəmanı gənc bir oğlandır – hələ uşaqlıqla gənclik arasında, həyatın sərt reallıqları ilə ilk dəfə üzləşmək üzrədir. O, ailəsinin qərarı ilə öz doğma vətənindən uzaqlara – mühacirətə yollanmaq üzrədir. Hekayə bu ayrılıq səhnəsi ətrafında qurulub: o, dostları ilə vidalaşır, anasının göz yaşları, atasının sərt susqunluğu arasında yola salınır. Liam O'Flaherty bu hekayədə sadə dillə dərin emosional təbəqələr açır. Onun təsvirləri vasitəsilə oxucu, təkcə bir gəncin yox, bütöv bir xalqın yurd həsrətini hiss edir.

Qoca qırçı ilə şagirdi cavan oğlan şəhərin lap ucqar yerindəki birmərtəbəli evin damına çıxanda günəş yenicə doğurdu. Onlar ikisi də ucaboylu, enlikürəkli idi. İkisinin də əynində kobud brezentdənmazuta batmış iş paltarı vardı. Oğlan başıaçıq idi. Zil qara saçları səliqə ilə yana daranmışdı. Qocanın başında köhnə, palıdı kepka var idi. Oğlanın üzü təmiz təraş edilmiş, incə qara bığları şəvə kimi parıldayırdı. Qoca sağ əlində kömür kimi qaralmış köhnə qəlyan tutmuşdu.

Əsərin adı olan "nağıl" sözü, hekayənin xalq yaradıcılığı və folklor elementləri daşıdığını vurğulayır. Məzmunu: Bu hekayə, adı da məlum olduğu kimi, qəhrəman və bülbülün macəralarını təsvir edir. Hekayədə qəhrəman öz yaralarını aldığı zaman, böyük döyüş səsləri arasında ağlamağının fonunda bülbülün mahnısı eşidilir.

Peter Handke — avstriyalı Nobel mükafatı laureatı, dramaturq, tərcüməçi, şair, kino rejissoru və ssenaristdir. 2019-cu ildə Handke "linqvistik fərasəti ilə insan təcrübəsinin periferiyasını və spesifikliyini ortaya çıxardan təsirli əsərlərinə görə" Ədəbiyyat üzrə Nobel mükafatına layiq görüldü. 1960-cı illərin sonlarında Publikumsbeschimpfung (Tamaşaçılara narahatlıq ) pyesi və Die Angst des Tormanns beim Elfmeter romanı (Qapıçının penaltı narahatçılığı) kimi əsərlərinə görə tanındı. Anasının 1971-ci ildəki intiharından təsirlənərək onu Wunschloses Unglück (Biganə kədər) adlı əsərində canlandırdı.