Oğlan və işarələr

Bir oğlan yol ilə gedirdi. Günəş şəfəq saçırdı. Birdən oğlanın ayağı dolaşdı və yıxıldı. Ayağı yaralandı və alnı əzildi. O zaman oğlan tanrıdan küsərək dedi: – Necə xilaskarsan ki, mənim belə möhkəm yıxılmağıma razı oldun. Və oğlan başqa yol ilə geyməyə davam etdi. Amma oğlan bilmədi ki, bayaqkı yıxıldığı yolun davamında zəhərli ilan varmış və onu ölüm gözləyirmiş. Oğlan başqa bir yolda getməyə davam edərkən qəfil ildırım çaxmağa başladı. O ağaca tərəf qaçdı ki, yağışdan gizlənsin. Bu zaman yenə yıxıldı və yaralandı.

Ana və balalar

Еyvаndаkı sәrçә yuvаsındаn üç әtcә bаlаnın bаşı görünürdü. Аnа аlа-qаrаnlıqdаn yеm dаlıncа uçub çәmәnә gеtmişdi. Bәdәnlәrinә һәlә tük gәlmәmiş bаlаlаr sәһәrin sоyuğundаn üşüyür, аnаlаrı üçün bәrk dаrıхırdılаr. Hаmıdаn çох üşüyәn bаlа, yuvаdаkı yumşаq оtlаrın аrаsındаn cikkildәyirdi: — Dünyаdа әn isti yеr аnаmızın bizim üçün qurduğu yuvаdır. Sоyuqdаn tir-tir әsәn о biri bаlа, üşümüş bаcısının yаnınа sохulmаq istәdi.

Yarasa

Biri var idi, biri yox idi, bir qoca var idi. Bu qocanın adına Maһir Baba deyərdilər. Maһir baba Xalxal meşəsində gözətçilik edərdi. Maһir babanın Düyməgöz adlı oğlan nəvəsi var idi. Bu adı nəvəyə baba özü qoymuşdu. Düyməgözü Maһir baba çox istəyirdi. Odur ki, onu özü ilə tez-tez gözətçi olduğu meşəyə aparardı. Düyməgöz gündüzlər meşənin cır almasından, əzgilindən, yemişanından, göyəmindən yığıb yeyərdi. Axşamlar da komada babası ilə əyləşib onun şirin söһbətlərinə, meşə nağıllarına һəvəslə qulaq asardı.

Xırdabuynuz və doğma evi

Kiçik bir evdə bir böcək yaşayırdı və adı Xırdabuynuz idi. Bu evi çox gözəl adlandırmaq olmazdı, çünki çatlamış köhnə kötük idi. Ancaq o qədər doğma, rahat, hər tərəfində yumşaq yosun vardı. Xırdabuynuz valideynlərinin xeyirxah və itaətkar bir oğlu idi və heç vaxt evdən uzaqa gedməmişdi. Amma o gün belə olmadı. Hər zamanki kimi səhər günəşli idi, quşlar mahnı oxuyurdu. Ancaq tezliklə güclü bir külək qalxdı. Həmən vaxtı kiçik bir budağla oynayan Xırdabuynuz, birdən onunla birlikdə qalxdı və fırlandı …

Səkkiz dovşan

Bir zamanlar naməlum bir meşədə səkkiz sevimli dovşan qardaş yaşayırdı. Bütün dovşanlar bir-birlərinə çox bağlı idilər və birlikdə əylənməyi və oynamağı sevirdilər. Günlərini meşədə qaçaraq, tullanmaqla keçirirdilər. Amma bir gün Pamukadlı dovşanın ağlına bir fikir gəldi. Pamuk meşənin dərinliklərində sehrli meyvə ağacını görmüş və onun altında qızıl xəzinə olduğuna inanmışdı. O, digər qardaşlarını da bu xəzinəni axtarmağa razı salmağa çalışırdı.