Dedim getmə, qal, Sən ol abdal. Mən olum diləfkar. Dilimdən nə dedim yarə, Eşq odunu bəyan eylə. Ya məni öldür, qan elə, Ya seyrağıbı gözdən sal. Bəli, biri varımış, biri yoxumuş, Allahdan başqa heç kəs yoxumuş. Bir padşah varımış. Bu padşahın dövləti-malı, cah-calalı başdan aşmışdı, amma övlad üzünə həsrət qalmışdı. Bu padşah çox arvad alır, heç birindən övladı olmurdu. Münəccimlər bunun taleyinə baxıb deyirlər ki, gərək bir naxırçı qızı alasan, ondan övladın olsun. Padşah münəccimlərin sözündən çıxmayıb, fağır bir naxırçı qızı alır. Padşahdan bu arvadın boynuna uşaq düşür. Bəli doqquz ay, doqquz gün, doqquz gecə doqquz saat, doqquz saniyə keçəndən sonra arvad naxoşlayır.

Parisli kitabçı Oskar Vinsent yay axşamı bir kafedə oturub dincələrkən masasına qəribə geyimli bir yadplanetli kimi görünən, lakin əslində özünü eramızdan əvvəlki dövrdən gələn zaman səyyahı kimi təqdim edən bir adam əyləşir. Keçmişdən gələn bu adam gələcəyin möcüzələrini görmək üçün səyahət edir. Çox keçmədən onlara gələcək əsrlərdən gələn, tamamilə fərqli və modern təfəkkürlü ikinci bir səyyah qoşulur. O isə əksinə, keçmişi tədqiq etmək üçün geriyə səyahət etmişdir.

Hekayənin mərkəzində 60 yaşlı uğurlu biznesmen Vudi Zelner (Woody Selbst) dayanır. Əsər boyu Vudi keçmişi, xüsusən də yetmiş yaşlarında vəfat edən atası Morris ilə olan mürəkkəb münasibətlərini xatırlayır. Atası Morris ailəsini erkən yaşda tərk etmiş, fırıldaqçı, qumarbaz və məsuliyyətsiz bir adam olmuşdur. Buna baxmayaraq, Vudi atasını həmişə dərindən sevmiş və ona bağlı olmuşdur.

Hadisələr Neapol yaxınlığındakı sakit bir italyan kəndində cərəyan edir. Pyesin baş qəhrəmanı Don Fiorenzo (bəzi tərcümələrdə Don Gerardo) kəndin keşişidir. O, gəncliyində ağır dünyəvi sarsıntılar, bədbəxt sevgi yaşamış, lakin sonradan hər şeydən imtina edərək özünü tamamilə dinə və mənəviyyata həsr etmişdir. Kənd sakinləri onun təmizliyinə, dindarlığına və dualarının gücünə inanırlar. Hətta onun bəzi xəstələri sağaltdığını düşünərək, ona "Kiçik Müqəddəs" adını veriblər. Don Fiorenzonun yanında Barbarello adlı, zehni qüsurlu bir gənc yaşayır. Keşiş vaxtilə bu gəncə şəfqət göstərib, Barbarello isə ona kor-koranə, it kimi sadiq bir bəndəyə çevrilmişdir.

Qəndəhar taxtında oturan qəddar padşah xalqın qanını sorur. Onun yeganə zəif nöqtəsi – ağlı və gözəlliyi ilə dillər əzbəri olan qızı Nuşapəridir. Atasının zülmünü dayandıra bilməyən Nuşapəri, çarəni böyük bir hiylədə görür. O, yatağa düşərək ölümcül xəstə olduğunu elan edir. Padşah çarəsiz qalıb dünyanın dörd bir yanına car çəkir. Nuşapəri şərtini qoyur: "Məni yalnız ağlı ilə məni mat qoyan və suallarıma cavab tapan şəxs sağalda bilər". Nuşapərinin məqsədi həm atasını zülmdən yayındırmaq, həm də taxta layiq müdrik bir rəhbər tapmaqdır.