Hekayənin mərkəzində 60 yaşlı uğurlu biznesmen Vudi Zelner (Woody Selbst) dayanır. Əsər boyu Vudi keçmişi, xüsusən də yetmiş yaşlarında vəfat edən atası Morris ilə olan mürəkkəb münasibətlərini xatırlayır. Atası Morris ailəsini erkən yaşda tərk etmiş, fırıldaqçı, qumarbaz və məsuliyyətsiz bir adam olmuşdur. Buna baxmayaraq, Vudi atasını həmişə dərindən sevmiş və ona bağlı olmuşdur.

Hadisələr Neapol yaxınlığındakı sakit bir italyan kəndində cərəyan edir. Pyesin baş qəhrəmanı Don Fiorenzo (bəzi tərcümələrdə Don Gerardo) kəndin keşişidir. O, gəncliyində ağır dünyəvi sarsıntılar, bədbəxt sevgi yaşamış, lakin sonradan hər şeydən imtina edərək özünü tamamilə dinə və mənəviyyata həsr etmişdir. Kənd sakinləri onun təmizliyinə, dindarlığına və dualarının gücünə inanırlar. Hətta onun bəzi xəstələri sağaltdığını düşünərək, ona "Kiçik Müqəddəs" adını veriblər. Don Fiorenzonun yanında Barbarello adlı, zehni qüsurlu bir gənc yaşayır. Keşiş vaxtilə bu gəncə şəfqət göstərib, Barbarello isə ona kor-koranə, it kimi sadiq bir bəndəyə çevrilmişdir.

Hekayə 1940-cı illərin Bruklinində cərəyan edir. Ev-bağ rəngsazlığından öz zəhməti ilə 10 dollar qazanmış 13 yaşlı yəhudi əsilli oğlan uşağı qəzetdə maraqlı bir elan görür: "Qara brindl (pələng rəngli) Buldoq balaları, hər biri 3 dollar". Ailəsində heç vaxt it saxlanılmadığı və atası müflisləşmə kənarında olub depressiv bir dövr keçirdiyi üçün o, bu qərarı təkbaşına verməli olur. Anasından qəti bir cavab ala bilməyən yeniyetmə, özünə güvənərək şəhərin tamamilə yad və uzaq bir hissəsinə, iti almağa yollanır

Kler Mister Lyuboşitsin yanına gəlib Tanrını axtardığını deyəndə əvvəlcə bu, sirli detektiv işi kimi görünür. Sonra məlum olur ki, o adi “müştəri” deyil və özünü başqa adla təqdim edib. Klerin tələbə olması da hekayənin fəlsəfi tərəfini gücləndirir — gənclik, sual vermək, məna axtarmaq, Tanrını anlamaq cəhdi. Mister Lyuboşits isə buna baxmayaraq hər şeyi yenə detektiv qaydaları ilə həll etməyə çalışır:

Gənc markiz Silvio Borghi görmə qabiliyyətini itirir və uzun müddət qaranlıq dünyada yaşamağa məcbur olur. Bu müddətdə ona qulluq edən Lydia adlı qızın səsi Silvio üçün xüsusi məna daşımağa başlayır. O, qızı heç görmədən onun haqqında öz xəyalında ideal bir obraz yaradır və zaman keçdikcə ona bağlanır. Daha sonra həkimlərin köməyi ilə Silvionun gözlərinin sağalma ehtimalı yaranır. O, yenidən görməyə başlayanda isə xəyalında yaratdığı obrazla gerçək insan arasında fərqlərin olduğunu anlayır. Bu vəziyyət Silvionu daxili tərəddüd qarşısında qoyur və ona göstərir ki, insan bəzən başqalarını olduğu kimi yox, öz təsəvvür etdiyi kimi qəbul edir.