Bir səhər dünyadakı bütün insanların birdən-birə yox olması ilə tək qalan bir ailə — ata, ana və kiçik oğulları Cim, heç kimin mane ola bilməyəcəyi ucu-bucağı görünməyən bir "ömürlük məzuniyyətə" çıxırlar. Atanın vaxtilə arzuladığı bu mütləq səssizlik və təklik ilk başda onlara böyük bir azadlıq kimi görünsə də, boş qalmış şəhərlər, tərk edilmiş dəmir yolları və bəşəriyyətin izlərinin silinməsi tədricən ailədə dərin bir ekzistensial tənhalıq və qorxu yaradır. Hekayənin sonunda kiçik Cimin dəniz kənarında tapdığı şüşə qabın içindəki kağıza gizlicə "kaş hər şey yenidən əvvəlki kimi olaydı, insanlar geri qayıdaydı" arzusunu yazması ilə müəllif, bütün texnoloji və ictimai fəlakətlərinə baxmayaraq, insanın insansız yaşaya bilməyəcəyi və bəşəriyyətin bir-birinə möhtac olduğu həqiqətini bütöv bir bədii lövhə ilə çatdırır.

Eleonora Bandi gənc yaşlarında valideynlərini itirir. O, bütün gəncliyini və şəxsi xoşbəxtliyini qardaşı Corcu və onun dostu Karlonun təhsilinə həsr edir. İllər keçir, Corcu həkim, Karlo isə vəkil olur. Artıq 40 yaşına çatmış, cəmiyyətdə böyük hörmət qazanan, lakin tənha qalan Eleonora kənddəki bir villaya köçür. Tənhalıqdan qurtulmaq üçün Eleonora kəndli uşaqlarına və gənclərinə kömək etməyə başlayır. Bu gənclərdən biri də onun təsərrüfatında işləyən 19 yaşlı kobud və savadsız Cerlandodur. Bir gün dərslər zamanı Cerlando Eleonoraya qarşı zorakılıq edir və onu zorlayır. Hadisədən sonra qorxan və utanan Eleonora qaçaraq özünü otağına kilidləyir.

Romanda Cula ənənəvi toy arabası ilə yeni evinə yola düşərkən, sadiq nökər Efix bu şən anı daxili kədərlə seyr edir. Efixin gəlinin sevincini "dul kişinin paltarı" metaforası ilə qarşılaşdırması, Sardiniya inanclarında həyatın kövrəkliyini və hər sevincin arxasında gizlənən itki qorxusunu vurğulayır. Bu epizod insan taleyinin qeyri-müəyyənliyini və gələcəyin qaçılmaz matəmini simvolizə edən dərin mənəvi bir münaqişəni əks etdirir.

Somerset Moemin “Çətin günün dostu” hekayəsi, zahiri xeyirxahlıq maskası arxasında gizlənən amansız bir insanın, qumarbaz adaşını ölümcül bir üzgüçülük şərti ilə boğulmağa məhkum etməsini nəql edir. Əsər, “dost” simasında görünən düşmənin, çarəsizlikdən kömək istəyən birini hiyləgərliklə ölümlə üz-üzə qoymasını və bununla da əsl əxlaqi çöküşü ifşa etdiyini göstərir. İş təklifi ümidi ilə gələn gənc Edvard Barton, adlı-sanlı adaşı Burtondan rədd cavabı alsa da, onun təklif etdiyi təhlükəli üzmə sınağını son çarə kimi qəbul edir.

Universitet tələbəsi olan Elizabet Roqan imtahan sessiyasının gərginliyi fonunda kitabxanada çətin günlər keçirir. Bu ərəfədə onun qarşısına Ed Hemner adlı, zahirən cəlbedici olmayan, içinəqapanıq və qəribə bir gənc çıxır. Ed təəccüblü dəkikliklə Elizabetin həmin an nəyə ehtiyacı olduğunu bilir. Ona tam vaxtında ən çox sevdiyi çiyələkli dondurmanı gətirir, dərslərində kömək edir və onu sakitləşdirir. Elizabet Edin bu diqqətini sadəcə güclü intuisiya və empatiya kimi qiymətləndirir.