Əsər, 1892-ci ildə Rusiyadakı aclıqdan qaçaraq Qafqaza köç edən insanların ağır taleyini təsvir edir. Gənc bir yolçu (müəllif) kimsəsiz dəniz sahilində doğum sancıları çəkən tənha bir kəndli qadına rast gəlir. O, heç tərəddüd etmədən qadına doğuşda kömək edir və balaca bir oğlan uşağını dünyaya gətirir. Bütün aclığa, səfalətə və təbiətin vəhşiliyinə rəğmən, bu yeni həyatın gəlişi hər ikisinə sonsuz bir fərəh və yaşamaq coşğusu bəxş edir. Müəllif bu hadisə ilə həyatın hər cür çətinliyə qalib gələn mütləq gücünü və humanizmi tərənnüm edir.

Əsər, Rusiya çarı II Nikolayın səhər tezdən güzgü qarşısında tamamilə çılpaq dayandığı an daxilində apardığı fəlsəfi mülahizələrdən bəhs edir. Çar çılpaq bədəninə baxaraq etiraf edir ki, o, əslində milyonlarla sıravi insandan heç nə ilə fərqlənməyən aciz bir varlıqdır. Onun mütləq hakimiyyətini, xalqın ona göstərdiyi qorxu və ilahi ehtiramı təmin edən şey daxili ləyaqəti deyil, sadəcə əyninə geyindiyi bərbəzəkli imperator paltarları və titullarıdır. Monoloq boyu çar, Romanovlar sülaləsinin bu hakimiyyəti əsrlər boyu qətllər, sürgünlər və amansızlıqla əldə saxladığını və xalqın bu zülmə kor-koranə itaət etdiyini acı bir dillə etiraf edir. Müəllif çarın bu gizli fikirləri vasitəsilə monarxiya rejimini, saxta vətənpərvərlik anlayışını və geyimin kütlələri aldatmaq gücünü kəskin şəkildə satira atəşinə tutur.

Əsər uşaqlıqda quldurların hücumuna məruz qalan və inəyin oğurlanması barədə heç kimə danışmasın deyə dili kəsilərək lal qoyulan Toto adlı sıravi kəndli oğlanın acı taleyindən bəhs edir. Bu qəddar hadisədən sonra evdən uzaqlaşaraq bədhebət, vəhşi bir heyvan kimi qapalı və aqressiv böyüyən Totonu küçə uşaqları daim ələ salır və daddırırlar. İnsanlardan uzaq qaçan bu kimsəsiz gəncin həyatındakı yeganə təsəlli və sevgi nöqtəsi, ona şəfqət göstərən Ninni adlı kiçik bir qız uşağı olur. Qışın sərt soyuğu düşəndə Toto Ninnini də yanına alaraq uzun müddətdir görmədiyi anasının köhnə daxmasına tərəf yola düşür. Lakin müəllifə xas naturalist qəddarlıqla bitən əsərin sonunda, qar fırtınasına düşən Toto və balaca Ninni evə çata bilməyib donaraq faciəvi şəkildə həlak olurlar.

Qlobal virus səbəbindən bəşəriyyətin sonsuzluğa məhkum olduğu gələcəkdə, Arvin və Hella cütlüyü uşaq həsrəti ilə alışıb-yanır. Onlar qeyri-qanuni bir vasitəçi vasitəsilə küçələrdə "sürü" halında, vəhşi və sahibsiz gəzən uşaqlardan birini övladlığa götürmək qərarına gəlirlər. Lakin heç bir sevgi görmədən böyüyən bu uşaqlar tamamilə şəfqətsiz və yırtıcı instinktlərə malikdirlər. Cütlük uşaqları görmək üçün gizli məkana gəldikdə, bu aqressiv uşaq sürüsü tərəfindən mühasirəyə alınaraq hücuma məruz qalır. Hekayə amansız bir ironiya ilə bitir: vaxtilə öz ev heyvanlarını küçəyə atan Arvin və Hella, indi "isti itlər" kimi vəhşiləşmiş uşaq sürüsünün əlinə keçərək onların köləsinə çevrilirlər.

Hekayə kosmik məkanda, ölümcül xərçəng xəstəliyindən əziyyət çəkən Kerrin (Carr) daxilində oturduğu döyüş kreslosunda dəhşətli ağrılar içində qıvrılaraq növbəti ağrıkəsici həbi udması ilə başlayır. Onsuz da öləcəyini bilən Kerr, bəşəriyyəti və kainatdakı bütün canlıları yox etmək üçün proqramlaşdırılmış nəhəng, şüurlu qatil kosmik gəmi-robotun (Berserkerin) qarşısına silahsız çıxmaq kimi intihar xarakterli bir missiyanı könüllü qəbul edir. O, kiçik kosmik gəmisi ilə bu nəhəng qəsbkarın soyuq metal dəhlizlərinə daxil olur və robotun daxilindəki digər mexaniki qurğuların, skanerlərin nəzarəti altında maşınla "sülh və məhəbbət" haqqında bənzərsiz bir dialoqa başlayır. Kerr soyuq maşın məntiqinə qarşı canlı hüceyrələrin və həyatın necə ali bir möcüzə olduğunu əsas gətirərək, onu Yeri məhv etmək fikrindən daındırmağa çalışır. Robot onun arqumentlərini dinləyir, planetə toxunmayacağını bildirir və Kerri sərbəst buraxır. Lakin sonradan məlum olur ki, amansız kosmik maşın əslində heç bir sülh bağlamayıb; o, sadəcə insan biologiyasını tanımadığı üçün Kerrin bədənindəki bütün hüceyrələri məhv etmək məqsədilə onun orqanizminə gizlicə öldürücü şüalar yeridib.