Çoxdanıncı illərdə qızılgüllərin çox-çox ətir yaydığı və akasiyaların çox-çox kölgə saldığı bir payız fəslində, kobud və acgöz Ramon Kamomila da hamının yaxşı tanıdığı mikroba yoluxdu: evlilik həvəsi. – Yaxında evlilik görünür, cücələrim! – dostu Manolo Romaqoso ilə kazinoya qalxarkən can-ciyər dostlarıyla qabaqlaşanda salamlaşmaq əvəzinə belə dedi. – Evlilik? – Bəli, evlilik, – Ramon təsdiqlədi. – Sənin? – Mənim. – Hansısa qızla? – Əlbəttə! Brakonyerlə evlənəsi deyiləm ki. – Bəs bu hadisə nə vaxt baş verəcək? – Hələ bilmirəm. – Necə yəni? – Hələ ki, nişanlımla tanış deyiləm. İnnən belə axtarmağa başlayacam…

İsrail yazıçısı Etqar Keret (1967) postmodernist təmayüllü ədib kimi ölkəsində və dünyada məşhurdur. Əsasən absurd və ironiya yüklü qısa hekayələri ilə şöhrətlənib. Onun sadə, çevik dilli, zəngin məzmunlu yığcam hekayələri İsrail ədəbiyyatında bu janrın populyarlaşmasına ciddi təkan verib. Yaradıcılığı nüfuzlu mükafatlarla dəyərləndirilən Etqar Keret bədii ədəbiyyatla yanaşı teatr, kino, televiziya sahəsində də önəmli uğurlar qazanıb.

Biri var idi, biri yox idi, bir qoca var idi. Bu qocaya camaat Bilici Baba deyərdi. Bilici Baba sarayda padşaһın yanında qulluq edərdi. Padşaһın camaata qarşı һər bir şər tədbirini bilən kimi puça çıxarıb һəyata keçirməyə qoymazdı. Buna görə də padşaһın Bilici Babadan xoşu gəlməzdi. Bilici Babanı saraydan çıxarmağa çalışardı. Bunun üçün padşaһ müxtəlif bəһanələrə əl atardı. Amma qurduğu kələklərin һeç biri baş tutmazdı. Bu һal padşaһı daһa da qəzəbləndirərdi. Bilici Babaya yeni-yeni torlar qurmağa çalışardı.

Skrolukadakı balaca daxmanın pəncərəsindən içəri tutqun qış axşamı boylanırdı. Evin sahibəsi Katrinna yun əyirirdi, dizlərinin üstündə uzanmış pişiksə cəhrənin ahəstə uğultusuna uyğun yavaş-yavaş yırğalanırdı. Katrinnanın əri Yan Anderson ocağın qırağında oturmuşdu, kürəyini ocağa verib qızınırdı. Bütün günü Erik Fallın meşəsində ağac qırmışdı, indi də dincəlməyə haqqı var idi. Hətta Katrinna da onun işlə məşğul olmadığına, beşyaşlı qızıyla oynayıb-zarafatlaşdığına etiraz eləyə bilmədi.

Haqqında əfsanə dolaşırdı, amma bir vaxtlar hamı ona görə oğlunu, ailəsini ələ salırmış... Rüstəm İncəsənət İnstitutunun aktyorluq fakültəsinə 13 il sənəd verdikdən sonra qəbul olunmuşdu: arada 2 il əsgərliyi saymasaq, orta məktəbdən sonra hər il. Sevirdi bu sənəti, səhnədə böyük rollar yaratmaq istəyirdi, amma arzuları ürəyində qaldı, təyinat alıb gəldiyi əyalət teatrında ona böyük rollar vermədilər və bunun öz səbəbi vardı. Rüstəm təyinat alıb Bakıdan əyalət teatrına bir-neçə ay gec getdi, o, teatra gələndə artıq kollektiv yeni il şənliyinə hazırlaşır, qızğın məşqlər gedirdi. Baş rejissor Məhərrəmin ssenarisini özü yazıb, özü quruluş verdiyi nağıl-tamaşada Uzunqulaqdan başqa, bütün rollar bölünmüşdü. Əslində, Rüstəmin teatra gəlməsi baş rejissor üçün göydəndüşmə idi - yoxsa tamaşa Uzunqulaqsız qalacaqdı. Rüstəm Uzunqulaq oynamağa razı oldu və bununla da aktyorluq karyerasının edamına fərman verdi...